Je ziet er zo goed uit!

Maar de buitenkant zegt niks over de binnenkant.

Nederland - 28 juli 2026

Alles voor elkaar, maar toch twijfels?

Misschien herken je het wel. Je bent ergens tussen de twintig en veertig, hebt de baan, het huis, misschien wel de relatie. Alles wat je ‘’hoort te hebben in een gelukkig leven’’ heb je. Aan de buitenkant heb je het dus in orde, maar jij vraagt je alleen maar af: is dit het nou? Of je vreet je op over het feit dat je je totáál niet gelukkig voelt, maar dat je maar niet je vinger erop kan leggen waarom dan niet.

In mijn coachpraktijk hoor ik deze twijfel dagelijks. Omdat dit gevoel vaak zo eenzaam is, draai ik de rollen deze keer om. Even geen theoretisch blog, maar een openhartige Q&A waarin ik de meest gestelde vragen aan mezelf stel. Over hoe ik zelf van constante prestatiedrang en paniek naar echt basisvertrouwen bewoog. Zodat jij hierin hopelijk wat herkenning vindt. En beseft dat je echt niet de enige bent.

Tijdens een stilte-dag,

Augustus 2025

Vroeger

Als we teruggaan naar begin twintig, hoe zag een gemiddelde dag eruit?

"Ik ben eigenlijk altijd al een ochtendmens geweest. Uitslapen deed ik niet, behalve als ik een keer tot diep in de nacht op stap was geweest. Maar zelfs dan was ik nooit na twaalven wakker. Ik begon altijd het liefst vroeg aan de dag en wilde dingen doen. Sporten in de ochtend vond ik heerlijk. Ook hockeyde ik toen nog in Dames 1 in Oss. Dat was mijn passie en ging gepaard met veel trainingen.

Ondertussen zat ik midden in mijn afstuderen. 'Keihard werken' was echt mijn modus. Die prestatiedrang stroomde direct door in mijn carrière. Ik werd mondzorgkundige, hielp mensen met ernstige tandvleesontstekingen en deed kindertandheelkunde. Boren en vullen bij kleine kinderen is best een uitdaging, en ik wilde daar het liefst ook heel erg goed in zijn. Dus zat ik continu in de stand van presteren. Ook in de sport ging het om resultaat en elk jaar weer bij de selectie horen. Tel daar een druk sociaal leven en commissies bij de hockeyclub bij op, en je hebt een gezellig, dynamisch, maar iets te vol leventje."

Waar was je toen het bangst voor?

"Op mijn 23e kreeg ik een enorme burn-out. Achteraf denk ik dat het kwam omdat ik overal de controle over probeerde te houden. Ik wilde in alles goed zijn, omdat ik dacht dat succes bepaalde wie ik was. Maar door die constante drukte raakte mijn zenuwstelsel compleet overbelast. Ik kon niks meer voelen en zat alleen nog maar in mijn hoofd.

Ik werd dus vooral bang voor mijn eigen gedachten. Dat werd zo'n fixatie dat ik fixaties en angst voor de dood ontwikkelde. Het was bijna een angststoornis. En die angst was dagelijkse kost geworden."

Wat deed je om dat gevoel niet te hoeven voelen?

"Vooral doorgaan, doorwerken. De boel draaiende houden. Mijn eigen boontjes doppen vond ik destijds extreem belangrijk: mijn eigen geld verdienen en niet opgeven. Ik had oprecht niet door dat ik recht op een burn-out afstevende. Ik voelde me alleen steeds gestrester en ongelukkiger worden, tot ik nergens meer van kon genieten.

Het dieptepunt was tijdens een weekend weg met mijn moeder naar Maastricht. De drukte in die stad overprikkelde me zo erg dat ik paniekaanvallen kreeg. Niet 'een soort van', maar échte paniekaanvallen. Omdat ik een doorzetter ben, kon ik het lang verbloemen voor de buitenwereld. Mijn ouders zagen wel dat er iets mis was, maar toen ik het uiteindelijk aan anderen vertelde, reageerden zij vaak verbaasd: 'Hoe kan dat nou, jij? En je ziet er zo goed uit.’”

Welke overtuiging hield je toen het langst gevangen?

"Destijds was ik me helemaal niet bewust van het concept 'overtuigingen'. Mijn brein was simpelweg geprogrammeerd om te presteren en door te gaan. Wel keek ik continu naar mijn omgeving: 'Anderen doen dit toch ook? Dan moet ik het toch ook kunnen.' En stiekem vroeg ik me af waarom anderen dit blijkbaar niét zo ervaarden. Er werd toen ook veel minder over mentale gezondheid gesproken. Ik voelde me er best eenzaam in. Ik was altijd al die 'nerd' die wilde begrijpen waarom we doen wat we doen, maar ik deelde er zelf weinig over."

Het kantelpunt

Was er één moment, of een sluipende verandering?

"Mijn burn-out was het absolute kantelpunt. Maar zelfs daarna dacht ik nog dat de oplossing praktisch was: stoppen met werken of een sabbatical nemen. Ik ben toen drie weken alleen naar Bali gegaan, wat een enorme uitdaging was. De acute paniekaanvallen waren wel minder, maar de angst zat nog diep.

Reizen is natuurlijk prachtig, maar je moet er wel klaar voor zijn. Je moet je veilig genoeg voelen om het echt te kunnen ervaren, anders zijn het alleen maar heel harde lessen. Ik zat destijds namelijk nog steeds in de 'doorgaan-modus', alleen in een andere versnelling. Ik ging van versnelling zeven naar versnelling vijf. Dat is wel langzamer, maar het brengt niet de vertraging die nodig is voor een echt kantelpunt.

Daarnaast zat ik bij een psycholoog die helaas niet de juiste match was, waardoor ik de eerste weken juist verder afdwaalde. Dat was heel intens, ook voor mijn ouders, zus en goede vrienden. Maar daar ontstond wel de harde grens: dit wil ik nooit meer.

Eind twintig liep ik trouwens weer vast, puur door de maatschappelijke verwachting dat je rond je dertigste je leven helemaal op orde moet hebben. Nu weet ik: dat is onzin. Het gaat erom dat je het doet op je eigen manier, op jouw eigen tempo.”

Wat was de eerste kleine stap die je anders deed?

"Structuur aanbrengen, maar dan heel klein en haalbaar gemaakt. Voor mij betekende dat: bewegen, sporten en buiten zijn. Dat is voor mij mega essentieel. Daarnaast leerde ik om hulp te vragen en toe te staan dat anderen er voor me waren, zonder me te schamen. Er zijn zoveel mensen die hiermee kampen, nu nog wel meer dan toen. Durf aan te geven waar je behoefte aan hebt in plaats van constant voor de ander te blijven denken.”

Wat was het engste om los te laten?

"De angst om iemand te verliezen. Eind twintig zat ik in een relatie waarin ik mezelf compleet kwijtraakte. Eigenlijk mijn tweede soort burn-out. Ik wilde zó ontzettend graag dat het werkte. Ik verlangde naar dat plaatje: een gezin, kinderen, samen iets opbouwen.

Ik voelde aan alles dat het niet liep, maar kon het verstandelijk niet beredeneren. Ik zei steeds tegen mezelf: 'Het is een goede jongen en ik hou van hem.' Daarom vond ik het doodeng om los te laten. Ik was puur gevoelsmatig bang dat ik voor altijd alleen zou blijven.”

Hoe het nu is

Wie of wat hielp het meest? En wat juist niet?

"Lang piekeren helpt sowieso nooit. Voor de rest geloof ik niet dat er dingen zijn die universeel ‘niet werken', want ieder mens is anders. Voor mij is de natuur, bewegen en sporten de sleutel. Al zie je daar, op het moment dat je je slecht of depressief voelt, totaal de noodzaak niet van in. Dan wil je het liefst onder een dekentje op de bank kruipen. Of wil je überhaupt je bed niet uit.

En dat mag ook, gun jezelf die rust. Maar je hebt wél structuur nodig. Elke dag even naar buiten, al is het maar een half uur. Beweeg binnen je energie: doe wat rustige yoga of dans wat rond in de woonkamer. Niet om geforceerd vrolijk te worden, maar simpelweg om stresshormonen te verlagen en gelukshormonen aan te maken. Of ruim een belachelijk klein, onbenullig kastje op. Als je fysiek dingen opruimt, ruimt het ook op in je hoofd.”

Een recente keuze waarbij je vroeger dagen zou hebben getwijfeld?

"Twee jaar geleden ben ik samen met mijn vriend naar het zuiden van Spanje verhuisd. We gaan daar nu een permanente huurwoning betrekken, wat echt ons vaste thuis wordt. De afgelopen twee jaar moesten we in juli en augustus altijd ons huis uit, dus dit is een grote, spannende stap.

En hoe langer je weg bent uit Nederland (ik woon inmiddels 5,5 jaar in Spanje), hoe meer er verandert. Ik mis soms de spontane koffiemomentjes of koken voor vrienden. Vroeger was ik hierdoor enorm in mijn hoofd gaan zitten: doe ik hier wel goed aan? Moet ik niet terug? Dat is denken vanuit angst. Nu denk ik: ik kom er door te ervaren vanzelf achter wat bij me past. Mijn nieuwsgierigheid is groter dan de angst, ik geef het een kans en teruggaan kan altijd nog, denk ik dan altijd maar. Ik vertrouw erop dat de antwoorden komen. Maar voor nu zijn we daar heel gelukkig samen.”

Hoe voelt dat vertrouwen in je lijf?

"Als een soort totale overgave. Alsof ik letterlijk achterovergeleund zit en weet: die antwoorden komen wel. Ik hoef daar niet keihard voor te werken. Ik hoef alleen maar te ervaren, de tijd te nemen om te voelen en het te delen met de mensen om me heen, met name met mijn vriend.”

Twijfel je nog steeds? Wat is het verschil tussen twijfel toen en nu?

"Over de grote, wezenlijke keuzes in het leven twijfel ik eigenlijk nooit meer. Hooguit nog over wat ik moet kiezen als er te veel lekkers op een menukaart staat, haha. Tjah, ik hou nou eenmaal van lekker eten. Twijfel zit voor mij nu alleen nog in kleine onbenulligheden.”

Wat doe je op een gewone doordeweekse dag om te blijven staan waar je nu staat?

"Het is een doorlopend proces; ik ben niet ineens 'verlicht' en elke dag dolgelukkig. Het besef dat dat heel normaal is, is heel helend kan ik je vertellen. Ik ben me daarnaast heel bewust van mijn cyclus als vrouw en wat dat doet met mijn energie en gevoeligheid. In de week voor mijn menstruatie kan ik wat zwaarder op de hand en prikkelbaarder zijn, ook op een leuke dag. Dan weet ik dat ik daar verder geen conclusies aan hoef te verbinden. Daar moet je mijn inziens sowieso zo ver mogelijk van wegblijven.

Sport blijft een noodzaak. Ook schrijf ik regelmatig zonder doel, gewoon om alles wat in mijn hoofd zit los te laten. Soms brengt het een inzicht, vaak ruimt het gewoon lekker op. Tegenwoordig schilder ik af en toe. En net als met sporten heb ik er soms vooraf 'geen zin' in, maar als ik eenmaal begin is het heerlijk. Mijn modus is nog steeds lekker aan het werk blijven, maar wel op het juiste moment stoppen en mezelf geven wat ik nodig heb."

Waarden en communicatie

Wat zeg je nu hardop wat je vroeger nooit had durven zeggen?

"Ik ben altijd al een flapuit geweest, maar tegenwoordig deel ik ook echt ál mijn gevoelens, ook de mindere dagen. Ik schaam me eigenlijk nergens meer voor. Ik ben een mens en ik leef. Door die openheid merken anderen dat hun eigen gedachten ook volkomen normaal zijn. Vroeger dacht ik weleens dat ik gek werd van al die spinsels in mijn hoofd, maar niets bleek minder waar: iedereen heeft ze. Zolang we maar beseffen dat ze niet de waarheid zijn.”

Wat gebeurt er als iemand het niet fijn vindt wat je zegt?

"Soms doet dat nog steeds pijn, zeker als ik iemand teleurstel. Ik betrap mezelf er nog weleens op dat ik voor een ander ga nadenken. Maar ik zie nu ook de waarde van een beetje wrijving. Als er weerstand ontstaat, bij de ander of bij mezelf, dan weet ik direct: hier zit iets. Hier valt een les uit te halen.”

Welke waarde is niet-onderhandelbaar geworden?

"Gezondheid. Ik weet hoe het voelt als je zenuwstelsel chronisch overvraagd is. Dat gebeurt me overigens nog steeds weleens als ik te lang opga in een leuk werkproject bijvoorbeeld en mijn noodzakelijke rust tijdelijk minder belangrijk maak. Alles wat mijn gezondheid tegenwerkt, is niet meer mijn pad. En daarnaast: plezier. We hebben maar één leven. Moeilijke momenten horen erbij, maar we mogen elke dag opnieuw beginnen en dankbaar zijn voor wat er wél is.”

Voor jou

Als iemand dit leest en denkt "dit ben ik ook" , wat zou je zeggen?

"Praat erover en zoek hulp. Doe het alsjeblieft niet alleen. Natuurlijk kan het alleen, maar dan duurt de weg simpelweg veel langer. Soms voel je je mijlenver van jezelf verwijderd, maar met de juiste stappen vind je die basisveiligheid en het vertrouwen sneller terug dan je denkt. Dat lost niet direct alles op, maar het brengt direct weer rust en overzicht. We hebben een heel leven om te leren en opnieuw te kiezen. Neem die tijd.”

Welke eerste, kleine stap zou je aanraden?

"Open jezelf, te beginnen naar jezelf. Want alles begint bij erkenning. Pak pen en papier en schrijf alles van je af. Bewaar het op een veilige plek zodat je écht alles durft op te schrijven, ook je engste of gekste gedachten. Je kan het papier altijd nog verbranden of het bestand van je computer wissen. Het schrijven werkt in ieder geval enorm bevrijdend. En stap daarna over de drempel: zoek iemand die zonder oordeel met je meekijkt."

Tot slot

Het leven is een feestje, maar soms voelt het alleen niet zo. Onthoud dat waar je nu ook in zit, het een momentopname is. Het zegt helemaal niets over wie jij bent. Je bent niet je leeftijd, je baan, of je tijdelijke twijfel.

Er is zoveel meer rust en levensgeluk mogelijk dan je nu denkt. En ja, ook ik herken soms nog gedachten zoals: 'ik ben de coach, ik moet het perfect voor elkaar hebben.' Welnee. Ik ben ook gewoon een mens, met weleens een rotdag. Of ik doe iets waarvan ik weet dat het misschien niet goed voor me is. Maar ik weet inmiddels wel exact aan welke knoppen je moet draaien om weer grip te krijgen.

Herken je jezelf in mijn verhaal?

Blijf er dan niet in je eentje mee rondlopen. Stuur me gerust een berichtje voor een vrijblijvend advies, of laten we samen rust en overzicht creëren in een Inzicht Traject. Je hoeft het niet alleen te doen.

We kunnen vrijblijvend eens samen sparren. In een gratis kennismaking van 15-30 minuten kijken we waar bij jou de focus naartoe mag om weer meer rust en overzicht te ervaren. Je kan me dus een bericht sturen, maar ook direct de gratis kennismaking inplannen in mijn agenda.

Heb je andere vragen naar aanleiding van dit verhaal? Stuur me dan ook gerust een bericht!

De deur staat voor je open,

Nederland, Januari 2024