Belofte maakt schuld

Je moet tenslotte ergens beginnen

Spanje - 19 maart 2026

Een wens

Het borrelt, het borrelt al heel lang. In mijn buik vooral. Een gevoel wat niet zo makkelijk uit te leggen is. Maar wel eentje die me een beetje zenuwachtig maakt. Een kriebel in mijn buik geef. Alsof er iets heel spannends staat te gebeuren. En als ik eerlijk ben, is dat ook zo. Althans, dat vind ik.

Ik ben van mezelf echt een open boek. Vraag het mijn naasten, familie en vrienden…en zij zullen het beamen. The high en de lows, na 5 minuten ligt het allemaal op tafel. What you see is what you get. Heel soms hebben zij het zelfs al eerder door dan ik. Mijn overtuiging is eigenlijk altijd al geweest, dat echtheid de kortste weg is naar dat wat werkelijk bij je past. Dus als jij jezelf ten volste bent, zal je toekomen wat bij jou hoort. Want het universum (het grotere geheel, of hoe je het ook wil noemen) beantwoordt niet wie je probeert te zijn, maar wie je in essentie bent. Want als jij jezelf niet kan zijn, veroorzaakt dat stress, jouw cortisol niveau verhoogt, je kan daardoor minder effectief handelen en… nou ja, brengt je dus over het algemeen niet naar waar je wil zijn.

Volledig jezelf zijn klinkt natuurlijk mooi. Maar is nog niet zo eenvoudig. Want als wij onszelf zijn, met ons positieve eigenschappen maar ook onze schaduwkanten, dan is dat spannend. Omdat we de kans lopen om afgewezen te worden, er niet ‘bij tehoren’, anderen je kunnen raken als je je nergens meer achter kan verschuilen en zodra je besluit jezelf te zijn, kan het zomaar zijn dat mensen of dingen die eerst bij je leven hoorde, nu niet meer in je leven passen.

En dat ervaar ik als geen ander. Omdat ik weet dat ik niet de weg kies zoals velen anderen die bewandelen. En rationeel kan ik dat best goed verklaren en sta ik ook volledig achter mijn keuzes. Keuzes die ik overigens 100% intuïtief neem. Op mijn gevoel. Zonder dat daar nu een goede verklaring voor is. Maar dat betekend wel dat mijn systeem, mijn lichaam, soms heel heftig kan reageren op veranderingen. En ik dus extra lief moet zijn voor mezelf om niet over te lopen. Mijn gevoelige kant is soms een blok aan mijn been. Maar ook mijn grootste cadeau, want daardoor kan ik diepe verbindingen aangaan met anderen. Aanvoelen wat voor een ander juist is, wat anderen voelen, wat anderen beweegt.

Maar dat betekend wel, dat nu ik mijn wens met jullie ga delen, ik de tijd wil nemen. Om dit zodanig te doen dat ik dus lief ben voor mezelf. En mezelf, om deze wens in vervulling te laten gaan, niet verlies. Misschien ben je inmiddels wel nieuwsgierig wat het dan is… dus het wordt tijd om het te onthullen.

Sitting, Waiting, Wishing,

In de buurt van Malaga, Maart 2026

Met de billen bloot

Ik wil een boek schrijven. Sterker nog, en hier komt dat zenuwachtige gevoel meteen naar boven, ik GA een boek schrijven. Maar dan komt daar ook meteen mijn innerlijke criticus…. De saboteur… Geef het een naam, maar er praat nu iemand in mijn hoofd heel luidruchtig.

‘’Iedereen schrijft toch tegenwoordig een boek?’’

‘’Wat kan jij anders brengen dan al die anderen?’’

‘’Hoe ga je dit boek dan zo goed maken dat een uitgeverij hem wil uitbrengen?’’

‘’Er zijn al zoveel zelfhulpboeken, waarom zou je dit doen?’’

En dat is een goede vraag, waarom doe ik dit eigenlijk? Zoals ik al eerder zei, doe ik dingen voornamelijk op intuïtie. Niet omdat ik nu al weet wat het me precies gaat brengen. Ik voel gewoon dat er een boek mag komen. Dat ik zin heb om te ontdekken wat het met mij doet. Wat ik over mezelf kan leren in het doen van iets wat ik nog nooit eerder heb gedaan. En natuurlijk zit daar ook een motivatie achter, eentje die me überhaupt als vanzelf in beweging brengt in het werk wat ik doe, in de persoon die ik ben. Namelijk: anderen vooruit helpen. Want anderen iets niet gunnen, dat ken ik niet. Zelfs ‘de slechtste persoon op aarde’ (geen idee wie dat overigens is hoor haha) gun ik liefde. Want het gebrek daaraan, in welke vorm dan ook, zorgt ervoor dat ze slechte dingen doen. Oftewel, ik gun het iedereen om de beste versie van zichzelf te kunnen zijn. Waar dingen vanzelf gaan, ze beter om kunnen gaan met tegenslagen en teleurstellingen die nou eenmaal bij het leven horen, ze een groter levensgeluk kunnen ervaren met alles wat er is. Aan deze intrinsieke motivatie gaat dit boek bijdragen.

Dus, ik ben niet alleen een open boek, ik gá ook een boekje open doen 😉 En dan zal ik toch echt al die stemmen in mijn hoofd moeten laten voor wat het is. Want als we iets willen in ons leven, of dat nu een boek is, meer rust, een andere baan of een fijne liefdesrelatie, betekend het dat we de angst en spanning die we voelen om het anders te doen, moeten loslaten. Maar hoe doe je dat dan?

Waarom kost verandering zoveel energie?

Dat is dus ook het proces waar ik nu in zit. Want iedere keer als je iets nieuws gaat doen, of iets anders gaat doen dan je wat je gewend bent, wordt je uitgedaagd. En dat kost energie. Niet alleen wat je in acties anders doet dan normaal (de woorden op papier zetten voor een boek in mijn geval), maar ook alles wat er onbewust in je gedachten speelt. Laat me je dit uitleggen.

Het grootste onderdeel dat energie kost, is de weerstand tegen onzekerheid. En dan bedoel ik niet de onzekerheid of ik dit boek wel kan schrijven, want ik geloof eigenlijk best dat ik dat kan. Maar ons brein probeert het 'gevaar' (het nieuwe, het boek) op te lossen door te overdenken, maar dat overdenken is nou juist precies wat je uitput. Zie het als een soort innerlijke overlevingsstrijd.

Rust, reinheid en regelmaat in de natuur,

Caños de Meca, Februari 2026

Waarom het zoveel energie kost, heb je me wellicht al eens meer over horen vertellen. Ons brein is een extreem efficiënte machine die dol is op automatisme. Ongeveer 90% van je hersenenergie gaat naar processen die op de automatische piloot draaien. Denk aan ademhalen, tanden poetsen en de afwas doen.  Zodra je iets nieuws of anders doet dan normaal, zoals een boek schrijven of solliciteren voor een nieuwe baan, schakelt je brein over van het energiezuinige systeem, naar het kostbare systeem. Want de acties die je moet doen om iets anders te doen, vraagt om bewuste aandacht. Dus niet die automatische piloot die zo min mogelijk verbruikt. Maar onze hersenen hebben een soort strikt energiebudget, en moeten de energie weghalen bij andere functies om deze focus te kunnen leveren. Dus misschien herken je het wel, je krijgt buikpijn, hoofdpijn of een ander fysieke kwaal die je herkend als je systeem overvraagd wordt.

Als je dingen dus anders doet of gaat doen dan je normaal gewend bent, betekend dat dat je brein constant keuzes moet maken. Mentale stress dus. Dus de uitvoering van die taak of actie is niet wat het meeste energie kost, maar juist het denkproces eromheen. Elke keer dat je jezelf afvraagt "is dit wel goed genoeg?" of "hoe zal de buitenwereld reageren?", maak je een beslissing. Deze duizenden kleine afwegingen leiden tot beslissingsmoeheid (decision fatigue), wat je mentaal volledig leegtrekt nog voordat ik, in mijn geval, een woord op papier heb gezet.

Ons brein is dus wel degelijk ergens goed voor: die scant namelijk constant op dreigingen om ons veilig te houden. Maar onze gedachten kunnen dan ook als een gevaar worden gezien. Als ik dus denk ‘’weet ik wel genoeg’’, activeert dit mijn stressrespons. Adrenaline en cortisol komen vrij. En dit kost mij dus meteen energie. Energie die normaal naar essentiële lichamelijke processen gaan, zoals je spijsvertering.

Zo bespaar je energie

Gelukkig zijn er verschillende manieren die mij al eerder bewezen geholpen hebben, maar die ik ook bewust weer moet aanspreken. Want als ik iets nieuws ga doen en alles blijf doordraaien zoals normaal, gaat ook bij mij de batterij heel snel leeg. En laat ik nou een ambitieus type zijn, dus dat is me in het verleden al eens vaker gelukt ;-) Maar wil ik dus niet nog eens. Dus hieronder een opsomming van tips die ik gebruik, die jou ook absoluut enorm kunnen helpen:

1. Kleine stappen:  In plaats van alleen te focussen op dat grote doel of die grote verandering, is het opdelen daarvan in heeeeel veel micro-doelen een hele belangrijke stap. Bijv. ‘’Elke maandag heb ik 2 uur schrijftijd’’. Het helpt je niet alleen om elke week dan een stapje dichter bij je doel te komen, maar ook is het de beste manier om dopamine aan te maken. Elke keer dat dit je lukt, belonen je hersenen je en blijf je gemotiveerd om aan je doel te blijven werken.

2. Geen tijdsdruk: Creativiteit vanuit het hart blokkeert bij externe druk. Ik vertaal dit voor het gemak weer even naar het schrijven van mijn boek, maar je kan dit natuurijk naar alles in je leven vertalen. Dus als ik een boek wil schrijven, wil ik dit het liefst in een lekkere flow doen. Maarja, als iets ‘over twee weken’ af moet zijn, dan is die flow natuurlijk weg. Want dan overheerst die deadline die ik zelf heb gesteld. Oftewel, kost me bakken energie. Wil je niet!

3. Structuur: Hoewel geen tijdsdruk rust geeft, kan een project zonder enige structuur in je onderbewustzijn blijven draaien als een soort van "open tabblad”. Net zoals dat op een computer werkt, kost dit ongemerkt achtergrondenergie. Spreek met jezelf niet af wanneer het af moet zijn, maar wel wanneer je eraan werkt. Bijvoorbeeld een vast moment in de week waarop je iets gaat doen. Dat geeft je brein toestemming om de rest van de week het project "uit" te zetten. En houdt het dan dus wel klein! Meteen een hele dag is een te grote stap. Want we willen natuurlijk wel die dopamine shots tussendoor.

4. Maak ruimte: Een nieuw doel of een grote verandering is geen simpele optelsom. Oftewel blijf niet alles doen wat je eerst deed en tel dit er bovenop. Please don’t! Ik kan namelijk ook niet 100% mijn 'oude' leven blijven draaien én een boek schrijven of een praktijk transformeren zonder dat ik volledig leegloop. Dus durf bewust te kijken wat er tijdelijk minder aandacht krijgt. Welke ballen mag je even laten liggen of wat kan even op een lager pitje om ruimte te maken voor jouw wens of verlangen? Dan is je huis maar een tijdje iets minder aan kant of kan je niet tegen alle leuke sociale dingen ja zeggen. So be it! Als je die dingen niet wil aanpassen, kan je meteen testen hoe belangrijk die verandering of het doel voor je is :-)

5. De juiste intentie: Om ervoor te zorgen dat je iets niet gaat forceren, is het belangrijk dat je ook bepaalde afspraken met jezelf maakt. Dus niet ‘Ik moet vandaag een hoofdstuk afmaken’’ (cortisol hoog) kies je liever voor ‘’Ik ga 10 minuten zitten en kijken wat er komt. Als het niet stroomt, stop ik weer.” Wat namelijk wetenschappelijk is bewezen, is dat de drempel om te starten vaak het hoogst is. Zodra je bezig bent, neemt de weerstand vaak af. Maar voel je na 10 minuten nog steeds diepgaande weerstand? Stop dan. Dan bespaar je slim je energie, die je op een ander moment weer héél goed kan gebruiken.

6. Bewaak je grenzen: het hangt er natuurlijk heel erg vanaf over wat voor een verandering, doel of nieuws het gaat. Maar voor het schrijven van mijn boek, zal ik bijvoorbeeld dingen moeten herbeleven, wat wellicht mijn zenuwstelsel opnieuw kan triggeren. Niet erg, maar wel belangrijk om je te realiseren. Zoals ik eerder al vertelde, kan ons brein geen onderscheid maken tussen een herinnering en de werkelijkheid. Als ik bijvoorbeeld schrijft over een pijnlijk moment, denkt mijn lichaam dat het nu weer gebeurt. Voorkom een emotionele 'crash' door in kleine doses te werken en fysieke ankers te gebruiken die je zenuwstelsel herinneren aan de veiligheid van het nu. Door bewust te pendelen tussen de intensiteit van de verandering en momenten van rust. Dus na iedere taak, neem je tijd om even af te schakelen. Je batterij weer op te laden.

7. Neem rust überhaupt nét zo serieus als de actie zelf: werk aan je doel, probeer iets nieuws, maar stop op tijd. Plan een extra pauze als je voelt dat dat nodig is, stop eerder als iets teveel van je vraagt, neem tijd om even bij te komen nadat je iets nieuws hebt gedaan. Sowieso zijn we in deze maatschappij heel goed in iets doen en meteen weer door naar het volgende. In plaats van even afschakelen, verwerken en opladen. Wat er zelfs voor zorgt dat de volgende taak op je agenda véél efficiënter uitgevoerd kan worden.

8. Reflecteer en sluit af: Stel je voor, je bent bezig met een nieuw doel. Je hebt 1 moment per week gepland om eraan te werken, maar ook buiten dat moment denk je er veel over na. Dan kan het soms helpen om een rituele afsluiting toe te voegen. Dus bijvoorbeeld als ik klaar ben met mijn schrijfuurtje, tegen mezelf te zeggen: ”Voor nu is het klaar, ik ben veilig, mijn werk mag nu rusten." Dit helpt om die onderbewuste overtuigingen en gedachten even te pauzeren. 

   
   

   

Alles onder controle,

Thuis, Januari 2026

Ik ga dus beginnen

Met het schrijven van een boek. Maximaal twee uurtjes per week. En voelt het een keer niet goed? Dan schrijf ik de week erop weer verder. Want ook ik heb kritisch moeten kijken naar hoe ik dit ga doen zonder dat mijn batterij leegraakt. Op dit moment is mijn energie in balans, en dat wil ik graag zo houden.

Daarom heb ook ik moeten kiezen voor 'wat dan even niet'. Het betekent dat ik vanaf nu niet meer elke maand een nieuw verhaal met jullie deel, maar eens in de twee maanden. De focus en energie die ik normaal in deze losse verhalen stop, ga ik gebruiken voor het boek. Ik wil dat het een levensbijbel wordt: een anker dat je er keer op keer bij kunt pakken als je de balans kwijt bent of even niet meer weet hoe je verder moet.

Zoals ik plezier beleef aan het schrijven van deze teksten, zo wil ik ook dit boek schrijven: met voldoening en vanuit het hart. En natuurlijk wil ik dat het lukt. Vandaar de titel van dit verhaal: belofte maakt schuld.

Wanneer we een droom alleen voor onszelf houden, is het makkelijk om hem stilzwijgend te laten varen als het even moeilijk wordt. Maar door mijn voornemen nu met jou te delen, creëer ik een gezonde vorm van sociale stok achter de deur. Psychologisch gezien versterkt het uitspreken van een doel je commitment. Het is een krachtig signaal aan jezelf én de buitenwereld dat je je wens serieus neemt.

Dus bij deze: het boek komt er. Maar wanneer? Tja, als je het hele verhaal hebt gelezen, weet je dat ik in ieder geval niet met een harde deadline werk ;-)

To be continued!

Misschien voel je bij het lezen van dit verhaal een opluchting, dat je eindelijk wat concrete tips hebt om de boel wat meer in balans te krijgen. Temidden van verandering of simpelweg in het leven zelf. Misschien herken je dingen bij jezelf waar het beter kan. Maar het kan er ook voor zorgen dat het je nog meer overspoelt. En je eigenlijk de uitweg niet meer ziet in hoe dit aan te pakken.

Dan loop ik graag een tijdje met je mee. Om te luisteren naar je zorgen, twijfels en hoe je je leven nu leidt. Om samen te ontdekken wat er is dat niet meer past, waar het anders mag en wat het is dat jouw levensgeluk in de weg staat. Als je voelt dat het daar tijd voor is en je het niet meer allemaal alleen wil uitvogelen, is dat een hele krachtige keuze. Je hoeft nu nog niet te denken hoe, maar geloof me dat de rust en het vertrouwen wat dat je oplevert, het méér dan waard is. Je kan me een bericht sturen, maar ook direct de gratis kennismaking inplannen in mijn agenda.

Heb je andere vragen naar aanleiding van dit verhaal? Stuur me dan ook gerust een bericht!

To be continued ;-)

Ergens in AI- land, April 2025